In 2005 startte het project in Ayacucho. Kinderen tot 18 jaar kunnen er terecht voor dagopvang. Ondertussen bereikt men in de opvangcentra een duizendtal kinderen. De opvangcentra liggen in de armste wijken. De opvang steunt op drie pijlers: onderwijs, psychosociaal en medisch welzijn en vakopleidingen. De kinderen krijgen hulp bij hun huiswerk en ze kunnen les volgen in lezen, schrijven, Engels en rekenen. Mama Alice is geen school maar biedt kinderen extra ondersteuning om hun schoolcarrière tot een goed einde te brengen. Minstens zo belangrijk voor hun ontwikkeling zijn de creatieve en sportieve activiteiten zoals dans, drama, muziek, knutselen en tekenen. Daar kunnen de kinderen zich afreageren en hun energie kwijtraken. De sport en spelactiviteiten dragen ook bij tot de lichamelijke en mentale ontwikkeling. Een aantal kinderen die in de opvang erg opvallen omwille van hun leerachterstand kunnen instappen in het individueel onderwijs. Zij krijgen gedurende zes maanden meermaals per week intensieve individuele begeleiding. Dit heeft de bedoeling om hun achterstand voor lezen en/of rekenen bij te werken zodat ze op school en op de opvang weer aansluiting vinden bij hun leeftijdsgenootjes.

Verschillende groepen jongeren volgen een gerichte vakopleiding. De jongens leren werken met hout, de meisjes leren naaien, breien of haken. Er is een aanbod naar sociale vaardigheden en ook met de ouders wordt gewerkt. Bedoeling is dat voor de jongeren hun kans op het vinden van werk stijgt.

In het luik welzijn hebben de maatschappelijk werkers een aanbod naar de kinderen en de gezinnen. Zij bieden opvoedingsondersteuning en helpen de ouders met praktische problemen. Daarnaast zijn er drie verpleegkundigen in dienst. Zij staan in voor de opvolging van medische problemen. Ze zorgen ervoor dat kinderen een ziekteverzekering krijgen, helpen kinderen en ouders tijdens een doktersbezoek. Ook werken ze preventief. Zo zijn er workshops over seksualiteit, hygiëne, enzovoort.

Een aantal keren per week trekken een aantal straathoekwerkers de straat op. Ze zoeken de kinderen, de straatjongens op, kijken hoe het met hen gaat en maken een praatje met hen. Hierbij is de mobiele school een handig hulpmiddel.

Daarnaast zijn er kleine projectjes zoals een experiment dat in dagopvang voorzag van kinderen met een handicap. Dit project is nadien overgenomen door de vzw Tumbador.

Er is het moederproject. Een aantal kinderen leven in zeer moeilijke omstandigheden. Vaak zijn de mama’s alleenstaand. Om de kinderen meer kansen te geven zochten we  naar een mogelijkheid om de mama’s een inkomen te bezorgen. De moeders maken poppetjes. Zij doen dit in groep en krijgen een verloning per gemaakt poppetje. Voorwaarde is dat hun kinderen naar school en naar de opvanglokalen gaan. De poppetjes worden in Nederland en België (via Fairytale) verkocht.

Er is ook een voetbalschool, er was een audiovisueel project,…

Sinds maart 2009 zoeken we uit hoe we voor de oudere straatjongens een vorm van 'begeleid op kamers wonen' kunnen organiseren. Eén van de voorwaarden is dat de jongens een dagbezigheid hebben en bijvoorbeeld naar de vakopleiding gaan. Fréderique Kallen is de motor achter dit project.

Dit alles wordt gerealiseerd met een team van plaatselijke medewerkers – leerkrachten, verpleegkundigen, maatschappelijk werkers…. Ook vrijwilligers uit Nederland en België steken de handen uit de mouwen. Bedoeling is dat het project op termijn geheel door het lokale team wordt gedragen. Een eerste stap hierin werd in januari 2009 gezet toen Elba Zegara projectdirectrice werd.